De über chauffeur zal wel gedacht hebben dat ik gestoord was. Eerst met een rood behuild gezicht instappen om twintig minuten later grijnzend en grinnikend naar buiten te staren… WTF was dat voor circus net?!

In de vorige vlog verteld kon je me horen raaskallen over de automatische piloot, en waarom alleen reizen zo fijn is om uit de modus te komen. Uiteraard, zoals de dingen gaan werd ik er daarna even (niet zo subtiel) op gewezen dat ik ook tijdens het reizen inmiddels weer ‘in mijn hoofd’ en op de default modus aan het opereren was…. Lees mee hoe een autoverhuurbedrijf in botsing komt met mijn ego en hoe de Stoïcijnen helpen bij het oplossen daarvan.

Super enthousiast en bijna dromerig van tevredenheid landde ik op Faro gisteren. Meteen door naar de balie van de autoverhuur en nu al zin in de zon en zee van de dag erna. Daar kwam ik echter tot de conclusie dat mijn paspoort weg was… deze had ik in de stoel van het vliegtuig laten zitten! Snel terug, via de politie, naar de gevonden voorwerpen, terug naar de politie en bellen met Transavia. Er was niks gevonden en het vliegtuig alweer naar Nederland. Maar geen zorgen, bel morgen maar weer terug. En oh die auto huren? Dat kon prima op je rijbewijs zie de aardige agent. Daar dacht Goldcar anders over, dus ik weer terug naar het politie hokje op het vliegveld. Dit keer voor een officieel rapport. Je weet wel, met zo’n mooie stempel en een handtekening.

Goldcar accepteerde echter ook dit document niet, omdat mijn paspoortnummer er niet op staat. Vertwijfelde blikken, vermoeidheid en een huilbui nabij. Een email met een foto van mijn paspoort later, konden ze toch nog wat voor me doen en kreeg ik de huurauto toegewezen die via Easy Terra netjes gereserveerd had. Voor 178 euro, inclusief all-risk.

Toen begon het drama pas echt. De Goldcar medwerkster speelde het niet alleen maar hard, maar ook drammerig. Mijn all-risk was niet genoeg. Er kwamen gelamineerde tabellen met kosten en waarschuwingen over ellenlang papierwerk en vele auto’s met massive schade aan te pas en mijn hoofd duizelde. Ik was moe en emotioneel van het paspoort gedoe. Ik wist het niet meer. Easy Terra bellen dan maar (met op de achtergrond de verhuurdame die riep dat ik alvast de schadeformulieren moest opvragen). Helaas was Easy Terra niet meer telefonisch bereikbaar en ben ik soort van gezwicht. Ik stemde in met de extra Super Relax verzekering van, schrik niet: 229 euro voor 12 dagen! Het werd me later pas duidelijk dat je een keuze had: een borg van 1450 betalen (leuke sidenote, op de website staat dat de borg 1100 euro is) óf de boel afkopen met die 229 De extra kosten hielden niet op: de borg van het tolkaste, tol tegoed, benzine service kosten (alsof ik zelf niet kan tanken) en vooruitbetalen van de benzine. In totaal mocht ik nog een keer 450 euro aftikken aan de balie. Zachtjes huilend, want ik wist dat dit niet klopte, maar ik voelde me klemgezet en ik wilde vooral gewoon naar mijn airb&b die 60km verderop landinwaarts op me wachtte.

De hele rit, in het inmiddels al donkere Algarve, knaagde het aan me. Ik wilde het loslaten en relativeren, er vooral niet aan denken dat ik eigenlijk mijn vakantie budget voor surflessen nu al verknoeid had. De airb&b was prachtig, de mensen aardig en de nachtrust welkom.

Eenmaal uitgeslapen en een donkere espresso later besloot ik toch nog even Easy Terra te bellen om te vragen hoe het zat: had ik echt die extra verzekering nodig? Het antwoord was duidelijk: absoluut niet. Ik had met hen moeten bellen zei ze, want dan hadden ze opheldering kunnen geven. Ik was namelijk al verzekerd via hen. Helaas. Aangespoord door de mevrouw van Easy Terra dan dus ook maar even bellen met Goldcar om te vragen of ik de Super Relax nog kon cancellen. 17x naar de balie bellen, zonder gehoor en uiteindelijk via de pech-service bij het hoofdkantoor uitkomen van Goldcar Spanje/Portugal: geen probleem mevrouw, als u binnen 24 uur terug naar de balie gaat kan die verzekering omgezet worden en hoeft u alleen die borg te stellen. Goed nieuws! Eerst maar even werken en daarna terug in de kleine Fiat Tipo naar het vliegveld. Met zonnebrand en strandlaken in mijn tas natuurlijk, want daarna zou ik naar het strand gaan!

How wrong I was… Niet alleen was de manager die de boeking om ging zetten erg nors, de dame van gisterenavond beledigd en vijandelijk. Hoe haal je het in je hoofd om als consument een eigen mening te hebben. Ik schoot uit mijn slof toen me werd verteld dat ik nog wel 2 dagen verzekering moest betalen. Want dat was het minimum. Terugbellen met die vriendelijke landelijke Goldcar klantenservice, ‘want als die er zo over denken, dan moeten ze ons een mail sturen om te accorderen dat het zonder die twee dagen te betalen mag’. In wat voor gespannen bijennest was ik in hemelsnaam terecht gekomen?! Via mijn telefoon dus de balie manager en later de filiaal manager met nota bene hun eigen klantenservice laten overleggen. Dit klopte toch niet! Het eindoordeel in mijn nadeel: die twee dagen moest ik betalen: 70 euro. Sure! Geen probleem, ik slik mijn trots in (this is the worst rental care agency I’ve ever seen) en stond klaar met de creditcard voor die borg. Maar ja. Ik wist nog steeds de pincode niet. En dit keer mocht ik niet met handtekening betalen, maar moest het met de code. Ik vroeg ze wat de optie was als ik die niet wist, maar ik kreeg geen medewerking of oplossing geboden. Inmiddels had ik ook niet meer de manager voor me, maar een andere medewerker die ook zijn meest onbehulpzame blik en houding had opgezet. Weer bellen, dit keer met de klantenservice van de creditcardmaatschappij. Toch maar proberen, en uiteraard kaart geblokkeerd na de derde foutieve poging.

Shit, het zal me toch niet gebeuren dat ik straks geen vervoer heb? Mijn tassen lagen nog in de airb&b… en de batterij van de telefoon inmiddels ook bijna leeg. Ik was behoorlijk vertwijfeld en gefrustreerd door de muur van onbegrip en vijandigheid die ik van Goldcar kreeg. Over een uur zou de kaart weer gedeblokkeerd zijn. Ff nadenken.

Easy Terra nog maar een keer bellen dan, misschien konden die als tussenpersoon iets voor me doen. ‘Wat een bizar verhaal, ze zouden daar ter plaatse dit voor je moeten oplossen, helaas kunnen we niks voor je doen’. Ja, een nieuwe boeking maken en 2 uur wachten om te kijken of deze beschikbaar is. Ik ben bij de buren binnengelopen van Budgetcar en kreeg daar een glaasje water aangeboden maar helaas ook slecht nieuws: een last-minute boeking kwam neer op 750 euro. En ook hier was het politie rapport ontoereikend (wtf) en moest ik de creditcard code gebruiken. Ik kreeg wel de tip om in ieder geval het klachtenboek van Goldcar in te vullen, omdat in Portugal consumenten bij wet beschermd zijn voor dit soort praktijken. Dan zou de afwikkeling in ieder geval langs officiële en justitionele wegen gaan.

Ik ben koppig dat weet ik, en eigenlijk is er maar 1 ding waarmee je mij op stang kan jagen namelijk onrecht en onrechtvaardig behandeld worden. Ook al had ik eerder gewoon op moeten geven, ik had ineens een ingeving: als ik nou gewoon die boeking zou laten zoals deze gisteren was gemaakt? Dus gewoon die verzekering slikken, geen borg. Dan zou alles toch gewoon kloppen? Nee mevrouw, dat gaat niet. Uw restitutie is al verwerkt. En nee mevrouw, die Super Relax kan alleen in combinatie met een nieuwe boeking, die kunnen we niet opnieuw aanzetten. Het is de borg met pincode, of ik kan u niet helpen. Weer naar buiten, nog gefrustreerder. Ok, een nieuwe boeking dan. Dan boek ik die auto toch opnieuw. Nee mevrouw, we hebben geen auto’s meer beschikbaar. Huh.. maar dáár staat de auto waarmee ik aan ben komen rijden, die ik officieel nog op mijn huurcontract heb staan. Die kan je toch aan me verhuren? Nee mevrouw, zo werkt ons systeem niet.

Ik ben maar gewoon weggelopen. Dit kon mijn brein niet aan. Een glaasje water bij de buren en inmiddels daar mijn telefoon in het stopcontact mogen steken. Nog 1 laatste keer terug: om dat klachtenformulier in te vullen waar een stagiair een kwartier lang naar moest zoeken. Mijn boeking was gecancelled verstelde de stagiair me. Ik had de moed niet om te vragen wat het geldbedrag was dat ik nu moest betalen. Ik heb geen afgifte formulier ondertekend of uitleg gekregen. Mijn tas en oordopjes mocht ik niet zelf uit de auto halen. De stagiair moest mee. Dit is het meest krankzinnige autoverhuurbedrijf waar ik ooit zaken mee heb gedaan. Maar ik ben niet de enige.

Zittende in de über terug naar huis schoten de Stoijcenen door mijn hoofd. Hoe zouden mijn helden hierop gereageerd hebben. Zouden die dit ‘worst day ever’ benoemd hebben? Fuck nee. Die zouden zich niet klein hebben laten krijgen door bureaucratie en stompzinnige tegenslagen. Andere mensen kan je niet beïnvloeden, jouw eigen innerlijke wereld wel. Ik had me mee laten voeren door mijn ego gedreven hang naar rechtvaardigheid. En oh boy, als dat ego eenmaal wakker/aangevallen is… ik had beter gewoon de situatie geaccepteerd zoals deze was. Stomme fout of niet. Rechtvaardig of niet. Er keihard tegenin gaan bracht me op dat moment alleen maar verder van mij doel in plaats van dichterbij.

Tja die doelen (en de uitkomsten). Het is belangrijk om je doelen helder voor ogen te hebben en je intenties daarop af te stemmen. Maar het is ook belangrijk om je daarna te beseffen dat we de uitkomsten, de resultaten van onze acties niet in eigen hand hebben. De Stoïcijnen noemden dat Deo Volente (God / Universe willing). Leuke party fact: de beschermheilige van de Stoicijnen was Apollo, een boogschutter. Een boogschutter doet zijn best om de pijl zo goed mogelijk te richten, maar zodra hij deze loslaat kan hij de koers daarvan niet meer beïnvloeden. Voor ons geld hetzelfde: focus op het proces (maak slimme keuzes in je doelstellingen en schiet je pijl er recht op af) en laat de uitkomst zijn wat het is. En als het niet is wat je gehoopt had? Vasthouden aan wat jij graag hadden willen zien als uitkomst is volgens de Boeddhisten de kern van ons lijden. En jup, ik voelde me behoorlijk zielig, zo gestrand zonder tassen, creditcard, paspoort of auto… Maar het is wat het is, en je kan maar beter omarmen wat er op dat moment is: the art of acquiescence – de kunst van berusting. Verzetten en vechten tegen de werkelijkheid is waanzin, je kan alleen maar verliezen. Accepteer en heb lief wat er is. Krijg je volgende doel scherp in beeld. Schiet weer een rechte pijl. En geniet van het proces.

Laat het los, en laat het zijn. En toen werd ik intens tevreden, met dus die grijns naar buiten. Blijkbaar ga ik dus niet met een huurauto door de Algarve toeren. Maar dat nam niet weg dat deze trip verpest was! De oplossingen kwamen vanzelf: twee nieuwe airb&b locaties zoeken op loopafstand van het strand en niet te veel kilometers maken tijdens het verplaatsen in de Algarve zodat ik gewoon met een über kon gaan. Wat een circus. Ik ben blij dat ik mijn grenzen aangegeven heb en daarvoor ben blijven staan. En wat fijn dat je zelf kan kiezen hoe je daarop reageert (ook al duurt dat soms een paar uur en een paar tranen).

Ik besef me achteraf ook dat ik volledig op de automatische piloot aan het navigeren was. Ik maak er altijd grapjes over op weg naar bijvoorbeeld het vliegveld: ach, zolang ik mijn paspoort en mijn creditcard bij me heb kan me niks gebeuren. Dat is dus mijn comfort zone. En exact dat is waar ik nu dus even uit gedwongen ben. Ik geloof niet zo in het hele ‘het heeft zo moeten zijn’ of ‘misschien had je wel een ongeluk gemaakt in die huurauto’, maar zie wel de meerwaarde van scherp, helder en present blijven en accepteren van de situatie zoals deze is om hier vervolgens met de beste intenties weer actie op te ondernemen zonder je persoonlijk aangesproken of benadeeld te voelen en je inner peace te bewaren. En daar moest ik dus weer even aan herinnerd worden. Niet met je hoofd in de wolken en dromerig door het leven gaan, maar bijblijven terwijl je geniet van het moment.

Liefs,
Sjanett

PS En dan nu (met de bus – flashback naar mijn tienertijd) ein-de-lijk naar dat zonnige strand met een heel toepasselijk nieuw boek waar ik in gestart ben: Ego is the Enemy van Ryan Holiday.

PPS Op insta stories kan je mijn dagelijkse avonturen meebeleven (als je het leuk vind om me te zien stuntelen haha).

 

 

 

Sjanett de Geus

Author Sjanett de Geus

More posts by Sjanett de Geus

Geef een reactie