Ik ben er helemaal klaar mee. Steeds opnieuw hetzelfde liedje. Ik dacht dat het nu eindelijk voorbij was en dat ik met deze onzin gedeald had. Ik wéét inmiddels dat ik bepaalde situaties opzoek uit een soort verkapte hang naar zelfafwijzing. Dat ik me tegen beter weten in soms eenzaam voel.

Ik kan genoeg redenen bedenken waarom ik dat niet zou hoeven voelen of dat hoe ik mezelf in interacties op zou moeten stellen. De boeken van Jan Geurtz hebben in dat opzicht onwijs veel inzichten en aha-momenten opgeleverd. De patronen zijn helder. Het roept ook de vraag op: Hoe kom je er vanaf? Alleen weten is blijkbaar niet genoeg. Tijd om het aan de meester zelf te vragen.

Ik was al fan van de boeken

Ik was op de site van Jan Geurtz aan het neuzen in zijn aanbod en kwam een vijfdaagse Dzogchenretraite tegen dat twee keer per jaar in Winterberg gehouden wordt.

Deze retraites zijn bedoeld voor iedereen die geïnteresseerd is in de Dzogchen-benadering van spiritualiteit. Het is de meest directe weg naar het herkennen en ontwikkelen van onze natuurlijke staat van Zijn, wat door boeddhisten de “boeddha-natuur” genoemd wordt.

De nadruk ligt niet op theoretische studie maar op praktische oefeningen om de natuurlijke staat van Zijn te herkennen en deze te ontwikkelen met de juiste vorm van meditatie en “niet-meditatie”. Het resultaat is een fundamenteel andere kijk op je eigen gedachten en gevoelens, en op je waarneming van de werkelijkheid, waardoor er geleidelijk een einde komt aan angst en zelf-afwijzing. 

Door het lezen van Verslaafd aan Liefde en Verslaafd aan Denken sprak me dit wel aan, dus heb me zonder er teveel over na te denken voor ingeschreven.

Hoe gaat een (stilte) retraite in zijn werk?

Ik had me dus vooral gefocust op het inhoudelijke deel en niet echt stil gestaan bij het stilte deel. Dat was dus even een soort van ‘oh ja’ toen tijdens de eerste bijeenkomst uitgelegd werd hoe de komende dagen in zijn werk zouden gaan. Bij aankomst leerde ik meteen al een paar super interessante mensen kennen en had ik hele toffe gesprekken met een paar van de ruim 50 deelnemers. Best jammer dat je dus niet echt met elkaar in gesprek kon!

De retraite werd gehouden bij Savita; een spirituele community in Winterberg op een prachtige locatie tussen de heuvels en de bomen. Een groot oud congrescentrum met een slaapvleugel waar ik mijn eigen éénpersoonskamertje had. In het hoofdgebouw een aantal grote zalen waar de bijeenkomsten met Jan werden gehouden en waar we ook een grote eetzaal hadden (ook met prachtig uitzicht).

De dagindeling was simpel. ’s Ochtends om 8.30 uur in de eetzaal gezamenlijk ontbijten (in stilte) en daarna naar de ‘les’ bij Jan. Dat begon steeds met een meditatie en een contemplatie waarna en ruimte was voor vragen en we oefeningen moesten doen. Tussendoor was er koffie/thee met iets lekkers en om 13 uur konden we weer aanschuiven voor het eten. Warm dit keer, en altijd vegetarisch. ’s Middags hadden we een paar uurtjes vrij. Tijd voor een wandeling, wat lezen op de kamer of gewoon ergens chillen. Om 17.30 ging de bel weer voor de brood-avondmaaltijd (met fantastisch toetje) dat we wederom in stilte mochten opeten. Van 19 tot 21 waren we dan weer bijeen in het leslokaal voor een avondsessie met Jan.

Dzogchenretraite

Wat heb ik geleerd?

Laat ik beginnen met zeggen dat ik een dergelijke cursus aan iedereen die in dit thema geïnteresseerd is kan aanbevelen. Er waren vele eye-openers en vooral een verdieping en toepassing van wat ik in de boeken had gelezen. Een aantal van de belangrijkste lessen van dit weekend:

1. Ego vecht terug, en dat is ok

Het is idioot om te merken dat, zodra je inderdaad de eerste sprankjes van ego-overstijging voelt, er tegelijkertijd een tegenbeweging door het ego wordt ingezet. Als voorbeeld het thema eenzaamheid: hoe meer ik focus op de contemplaties over dit onderwerp en me minder identificeer met de negatieve gevoelens, hoe harder mijn ego gaat roepen dat ik toch echt altijd alleen zal blijven.

Ik zie het als het overlevingsmechanisme van het ego, dat niet graag buitenspel wordt gezet, en je stevig in zijn grip wil houden. Volgens Jan is dit een fase van het spirituele zelfontwikkelingspad en is het een kwestie van gewoon blijven doen en blijven beoefenen waardoor het langzaam onderdeel wordt van je zelfbeeld. Dit sluit aan bij het herprogrammeren van de autopilot waar ik eerder al een vlog over maakte. En het was erg fijn om even te horen dat dit normaal is 😉

2. Een glas modder wordt niet helderder door ermee te gaan schudden

Een metafoor die meerdere keren terugkwam en die erg toepasselijk was. Er werden veel goede en diepe vragen gesteld tijdens de cursus. Ik was blij om te merken dat ik niet de enige was die zich regelmatig verward voelde of ongeduldig was dat de beklemmende gedachten en gevoelens nog niet opgelost waren (dat kon je ook al uit de intro afleiden).

Ik leerde dat ik te snel te veel wilde (iets waar ik me als enthousiaste perfectionist helemáál niet in herkende) en dat ik eigenlijk vooral de boel wat vaker met rust mocht laten. “Back off” hoorden we Jan vaak zeggen. Laat het glas modder helder worden door het met rust te laten, zodat het zand kan bezinken. Je hoeft niet steeds aan het graven te zijn. Heb wat meer geduld en compassie voor jezelf.

3. Er is een subtiele middenweg

Je verdrietig voelen mag soms gewoon. Er is een balans mogelijk tussen emoties ervaren en toelaten en erdoor opgeslokt raken of erin te blijven zwelgen. Zo is er ook een guldenmiddenweg tussen bewust bezig zijn om lijden op te lossen (door een aantal strategieën die ik hieronder ga vertellen) en deze wegstoppen of je ervan dissociëren. Je probeert dus een middenweg te vinden tussen emoties voelen en je er juist niet meer mee identificeren.

4. Er is altijd nog een laatste (steun)gedachte

Het hele idee achter de beoefeningen die we geleerd hebben is om een staat van gewaarzijn te bereiken, waarin geen lijden is. Gewaarzijn zelf heeft geen gedachten en overstijgt taal, maar er is wel altijd nog een laatste gedachte die je een zogenaamd zetje de drempel over geeft.

Zo hebben we een aantal aanvliegroutes geleerd: van contemplaties, tot het omarmen van het innerlijk kind en het reverse-engineeren van negatieve emoties of gedachten tot je uitkomt bij het empatisch contact maken met bepaalde verlangens of (onvervulde) behoeften.

Klinkt vrij abstract allemaal, maar ik vond ze bijzonder nuttig en als je hier meer over wilt weten zou ik vooral ook een keer een cursus als deze bijwonen.

5. Kort en vaak is beter dan soms lang

Net zoals je sterker wordt door dagelijkse krachttraining (in plaats van er alleen aan te denken), wordt je ook helderder en meer bedreven in meditatie door dagelijks te beoefenen. Het advies hierbij was dat het beter was om 2-3 keer per dag een korte sessie van 5-10 minuten te doen, dan een paar keer per week op zoek te gaan naar een uur waarin je kan mediteren. De tip was om het te koppelen aan dagelijkse activiteiten die je toch al doet: tandenpoetsen, lunchen of naar bed gaan bijvoorbeeld.

Ik ben uiteindelijk na de retraite nog een kleine week bij Savita gebleven en heb er lekker in alle rust verder kunnen werken (en eten). Zoals ik al zei: een echte aanrader.

Wat betreft de stilte was het juist wel grappig om te merken dat ik in tegenstelling tot de rest van de deelnemers het juist een heerlijke sociale bedoeling vond… na de hele zomer in mijn eentje (en in stilte) door Europa gereisd te hebben hihi.

Liefs,
Sjanett

PS Jan Geurtz heeft ook toegezegd om als gast in de podcast te komen, dus daar ben ik ook súper blij mee!!

Sjanett de Geus

Author Sjanett de Geus

More posts by Sjanett de Geus

Join the discussion One Comment

Geef een reactie